4C - cut [szlif ]

  4 C - cut [szlif]

   Kamienie szlachetne zawdzięczają swoje piękno specyficznym właściwościom optycznym, których ukazanie zapewnia właściwa obróbka kamieni, a ściśle rodzaj i jakość wykonania szlifu (cut). Zdecydowanie najczęściej stosowany w obróbce diamentów naturalnych jest szlif okrągły, dla którego zarezerwowano nazwę ,,brylant''. Terminu szlif fantazyjny, używa się do opisu wszystkich innych kształtów szlifu poza okrągłym. Najczęściej występujące szlify fantazyjne to:

1) Markiza (Marquise), 2) Assher (Royal Assher), 3) Trilliant (Trójkątny), 4) Bagiet (Baguette) - szlif schodkowy, 5) Owal (Oval), 6) Szmaragdowy (Emerald), 7) Princessa, 8) Okrągły Brylantowy, 9) Szlif szmaragdowy o kształcie ośmiokąta prostokątnego, 10) Poduszka (Cushion), 11) Bagiet (Baguette) - szlif schodkowy, 12) Serce (Heart), 13) Łezka (Gruszka).

   Szlif brylantowy został wymyślony w XVII w. przez weneckiego szlifierza Vicenzio Peruzziego. Współczesne określenie ,,brylant'' odnosi się do okrągłej formy szlifu, mającej w górnej części - koronie, co najmniej 33 fasety, w tym taflę, w części dolnej - pawilonie, co najmniej 25 faset, w tym kolet. 

     Wyróżnia się następujące fasety:

• w koronie - taflę, 8 faset tafli, 8 faset głównych korony, 16 faset rondysty korony

• w pawilonie - 8 faset głównych pawilonu, 16 faset rondysty pawilonu, kolet.

Pas oddzielający koronę od pawilonu ( część dolną od górnej) nazywa się rondystą. Stanowi ona ochronę przed uszkodzeniami na krawędzi korony i pawilonu. To do niej bezpośrednio przylegają złote łapki, w które najczęściej oprawiony jest brylant.

     Od XVII w. wszelkie prace zmierzające do udoskonalenia szlifu brylantowego miały charakter czysto empiryczny. Ich głównym celem było uzyskanie maksymalnego blasku - brylancji kamienia. Jednak dopiero na początku wieku wykonano odpowiednie obliczenia teoretyczne uwzględniając wszystkie własności fizyczno-optyczne diamentu, aby na ich podstawie zaproponować  odpowiednie proporcje i stosunki symetrii umożliwiające osiągnięcie maksymalnej brylancji. Pierwszy wykonał takie prace M. Tolkowsky. W 1919 r. zaproponował on szlif brylantowy, często określany mianem ,,idealnego'', który później stał się podstawą do porównań klasyfikacji szlifów brylantowych.

   Proporcje ,,idealnego'' brylantu Tolkowsky'ego. 

W 1939 nieco inne proporcje zaproponował W. Eppler. Koncepcja szlifu Epplera oprócz wyliczeń teoretycznych uwzględniała również dane empiryczne zebrane w wyniku różnych prób i eksperymentów; stąd nazwa szlifu - szlif właściwy praktyczny.

     Jego proporcje są następujące:

• wysokość korony - 14,4 % średnicy rondysty

• wysokość pawilonu - 43,2 % średnicy rondysty

• średnica tafli - 56 ,0 % średnica rondysty

• stosunek wysokości części górnej do części dolnej - 1:3

 

     Późniejsze prace Parkera (1954), Tillandera (1967), Eulitza (1972) i innych w zasadzie nie wniosły do proporcji Epplera nic nowego, tak więc szlif Epplera został uznany za optymalną formę szlifu brylantowego.

OCENA JAKOŚCI WYKONANIA SZLIFU BRYLANTOWEGO

   Najbardziej rygorystyczne warunki wykonawcze przyjmuje się dla szlifu brylantowego. Jego poprawność ocenia się według trzech kategorii: proporcje szlifu, symetria szlifu i jakość polerowania.

   PROPORCJE SZLIFU - od 1979 roku (zalecenie CIBJO) proporcje szlifu brylantowego podlegają zunifikowanemu systemowi oceny. Podstawą szacowania proporcji i ewentualnych, możliwych do przyjęcia granic tolerancji jest tzw. szlif standardowy albo inaczej szlif Epplera (zalecenie IDC). Proporcje tego szlifu uznano za wzorcowe i do nich odnoszone są proporcje szlifów badanych kamieni. Jeżeli proporcje te mieszczą się w ustalonych przez IDC granicach tolerancji, są określane jako: doskonałe, bardzo dobre, dobre, średnie lub słabe. Proporcje szlifu brylantowego okrągłego, zgodnie z ustalonymi międzynarodowymi normami wyznaczają:

- średnica i grubość rondysty

- wymiary tafli

- wysokość całkowita

- wysokość części górnej - korony

- wysokość części dolnej - pawilonu

- wielkość koletu

   SYMETRIA SZLIFU - odnosi się do precyzji ukształtowania diamentu i rozmieszczenia faset; określają ją mierzalne i niemierzalne błędy symetrii.

   Do mierzalnych błędów symetrii zalicza się :

- niedoskonałą okrągłość kamienia

- nierównoległość płaszczyzny tafli w stosunku do płaszczyzny przekroju rondysty

- przesunięcia tafli lub koletu w stosunku do osi kamienia

   Do niemierzalnych błędów symetrii należą:

- niesymetryczna tafla

- zbyt krótkie naroża tafli

- za krótkie w stosunku do tafli fasety główne korony

- za krótkie lub za długie fasety główne korony w stosunku do rondysty

- dodatkowe fasety w obszarze korony

- niezbieżność krawędzi faset

- zmienna grubość rondysty

- przesunięcie wierzchołka faset rondysty korony w stosunku do faset rondysty pawilonu

- za krótkie lub za długie fasety główne pawilonu

- zróżnicowana długości faset rondysty pawilonu   

- zróżnicowana powierzchnia faset pawilonu

- dodatkowe fasety w obszarze pawilonu

- brak faset w obszarze korony lub pawilonu      

   JAKOŚĆ POLEROWANIA - odnosi się do jakości wypolerowania powierzchni faset.  Najczęściej występujące błędy polerowania to:

- chropowatość rondysty

- jamki

- karby-

- linie obtaczania

- linie polerowania

- otarcia

- rysy oraz ślady przypalenia 

do góry
Sklep jest w trybie podglądu
Pokaż pełną wersję strony
Sklep internetowy Shoper.pl